het franse plaatelan’

Zondag 29 april

Zondagmiddag. Cannectancourt, Frankrijk. Om precies te zijn: Noord-Frankrijk, Picardie, een uurtje ten noorden van Parijs. het is warm, zeer warm. Afgelopen nacht heeft het hier overigens wel hard geregend en geonweerd. Voor de boeren in deze omgeving ideaal groeiweer.

Ons huisje is een idyllisch, voormalig deel van een boerderij. Helemaal afgesloten van het erf door een houten schutting begroeid met blauwe regen en rozen. Die zijn niet gisteren geplant, maar zien er uit of de situatie al jaren zo was. Ik kan me voorstellen dat hier een bejaard echtpaar op het erf van kinderen heeft gewoond. Het huisje voldoet aan de eisen van deze tijd, maar heeft nog wel iets zeer ouds en ruikt naar geschiedenis en soms naar beesten van vroeger en zo. Kan ook een gewone dode muis zijn, maar ik maak er liever iets meer romantisch van.

Het is hier een en al boerenland wat de klok slaat. Mooi glooiend, velden vol van Gogh geel koolzaad. Uitgestorven dorpen, zoals we vorig jaar ook zagen in N-Frankrijk. Geen winkeltjes, geen Bar-Tabac. Gewoon niks. Zelfs de kerk wordt niet meer gebruikt, volgens mij. Het is iets minder doods dan de streek waar we vorig jaar zaten. Maar wel net als toen komt de bakker om 11 uur langs de deur en heeft een weids gebied tot zijn/haar beschikking. Fransen in deze streek eten dus geen vers stokbrood voor het ontbijt. Ontdooien in de magnetron lijkt me ook niet echt lekker..Wij eten nu als thuis muesli en melk. Oudbakken stokbrood is niet te eten. Daarbij raak ik van 2x stokbrood per dag toch verstopt.

Heel landelijk is het geluid van de kippetjes die achter ons in de schuur rond lopen te tokkelen. Een trotse haan (aan z’n geluid te horen) stapt er tussen door. Hanen kraaien de hele nacht. Ik had het al eerder gehoord, maar weet het nu uit ervaring. Het zijn net waakhonden. Bij ieder geluid laten ze een vrolijk gekukel horen. En ben ik wakker. Gisternacht was het helemaal bal. Het rommelde de hele nacht met af en toe bliksem. Koning haan was er druk mee. Bij iedere rommel of lichtstraal reageerde hij. En ik, voor het eerst in m’n nieuwe bed bedacht dat de geneugten van het franse platteland velen zijn: rust, stilte en hanengekraai. En, om die er direct maar bij te noemen: vliegen in alle soorten en maten. Gelukkig zijn die alleen overdag actief.

Ons tuintje is volledig afgeschermd. Heel prive. Als tuinmeubilair staat er een schattig stelletje smeedijzeren stoeltjes met tafeltje. Een marteling om op te zitten voor mijn gevoelige achterkant en zo, maar wel heel Frans. Ook binnen is het meubilair er niet neergezet om uren te lezen, maar duidelijk voor tijdelijke bezetting. Ik ben dus druk in de weer met kussens, e.d. een soort zetel te creeeren die me tenminste een uur lezen toestaat, ha, ha.

Ben bezig in Knielen op een bed violen, en daar kan ik toch niet langer dan een uur in bezig zijn zonder een uitblaaspauze. Pffff, wat een beklemmend boek. Ik wil alsmaar iets roepen: hou op, schei uit! Maar ja. Kim zegt wel steeds dat Siebelink natuurlijk vanuit z’n kinderherinneringen schrijft en sommige dingen misschien minder extreem waren in werkelijkheid. Dat kan ik inzien. Maar toch. Wat een tragiek. En waarom? Het is me niet duidelijk geworden. De hoofdfiguur heeft z’n eigen vader erom gehaat, omdat die het leven van hem en z’n moeder zo moeilijk maakte. Wat dreef hem er nu toe diezelfde kant op te gaan? Schuldgevoel? Niet los kunnen komen van een verleden?

Ik lees ook andere dingen om een beetje in balans te blijven, hoor!

Vandaag hebben we voor het eerst wat gefietst. Uitproberen hoe steil de wegen zijn. Daar kom je in de auto niet echt achter. Nou, het valt niet mee. We zullen best wel wat kunnen fietsen, maar de wegen zijn onvoorspelbaar en kunnen opeens enorme steiltes vertonen. We trekken natuurlijk de aandacht in dit niet-toerischtische gebied. Twee mensen op redelijk gewone fietsen??? ‘Dat moet’n buutenlanders weez’n’, zie je denken.

Vanmorgen naar een katholieke dienst geweest. In de kathedraal tegenover het geboortehuis van Calvijn! De kathedraal waar hij zelf ook menige dienst zal hebben bijgewoond. In de verschillende oorlogen en revoluties is de kerk zwaar beschadigd geraakt,en het is niet goed te zien wat er nog van de oude kathedraal over is. Maar schuin tegenover de kerk staat het Calvijnmuseum, het geboortehuis van Calvijn. Kim zei vanmorgen: als Calvijn ons zou zien, zou hij zich omdraaien in z’n graf..Nou ik weet ’t niet hoor. Ik denk dat de katholieke kerk in zijn tijd veel corrupter en decadenter was dan die van nu. Ik luister altijd met veel plezier naar kardinaal Simonis en Kim leest de boeken van de pauzen en zegt ook vaak dat de nadruk op Christus zo groot is dat je veel herkenning hebt met wat er geschreven en gezegd wordt.

7 gedachtes over “het franse plaatelan’

  1. Je dochter sassie

    IK ZING NU VRIJ LUID EN OP MN BEST:

    HAPPY BIRTHDAY TO YOU, HAPPY BIRTHDAY TO YOU, HAPPY BIRTHDAY, HAPPY BIRTHDAY, HAPPY BIRTH DAY TO YOU…

    ER IS ER EEN JARIG, HOERA HOERA, DAT KUN JE WEL ZIEN DAT IS ZIJ, DAT VINDEN WIJ ALLEN ZO PRETTTIG JAJA EN DAAROM ZINGEN WIJ BLIJ BLIJ BLIJ….. HIEPERDEPIEP; HOERA!

    ZO! ALSJEBLIEFT. HIER OOK NOG EEN DIKKE KNUFFEL EN EEN KUS

  2. Frouckje

    Wat grappig om gewoon eens even wat doorklikkend de ‘andere helft’ van je foto bij je zus tegen te komen! Vraagje: ben jij de jongste van allemaal?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s