memories 4

Gisteren in Utrecht bijgekletst met zus Thea. Memories en verhalen over vroeger. Frappant altijd weer hoe je als kinderen in hetzelfde gezin van dezelfde vader en moeder elk zo je eigen herinneringen en beleving hebt. Thea en ik schelen 6 jaar. Tussen haar en mij zit nog een broer, 3,5 jaar ouder dan ik.  Boven Thea zaten zus Loes, 3 jaar ouder en Ed, 4 jaar ouder. Thea is dus typisch een midden-kind. Niet bij de oudsten horen en niet bij de kleintjes horen.
Ik hoor van meerdere vrienden die in zo’n positie opgroeiden dat het je vaak je leven lang opzadelt met een gevoel van er- niet- bij- te- horen.  En als je dan qua karakter ook nog anders bent dan de rest word je in dat gevoel nog sterker bevestigd…

Het blijft me verbazen dat we als vrouwen van middelbare leeftijd (tja, zo is het nou eenmaal :(….) met elkaar de gevoelens delen van de kinderen in ons. Wie was Ma voor jou? Wat betekende Pa voor jou? Natuurlijk heb je het dan over het heden en de afgelopen jaren, maar hoe langer je doorpraat, hoe duidelijker het wordt dat de band van vroeger zo bepalend was voor het nu. In hoeverre heb je er vrede mee gekregen dat de dingen waren zoals ze waren? In hoeverre voel je je nog geremd of gehinderd door het verleden? In hoeverre voel je dat je persoonlijkheid ge(ver)vormd is door het verleden?

En zelf zijn we ook moeders. Verre van volmaakt. Sommige fouten heb je herhaald, andere fouten heb je zo nadrukkelijk geprobeerd niet te maken dat je weer andere domme dingen deed.
Toch denk ik dat liefde het uiteindelijk wint. Onbeholpen, schuchter, indirect, of open en luid en duidelijk, het is die liefde die de fouten ten lange leste toedekt. Ik bedoel de liefde van een moeder, mijn moeder, mijzelf als moeder. De wijze waarop die geuit wordt kan verschillen en soms voor vebetering vatbaar zijn, maar dat die liefde er was en is, als een sterke, onstuitbare onderstroom van de relatie, daar ben ik van overtuigd. En dat blijft als laatste ‘hangen’. Daar kan voor de een langere tijd overheen gaan dan voor de ander, maar als die liefde er was dan zal die toch overwinnen.

Advertisements

Over Margreet

Ik vind het heerlijk om te peinzen over de dingen van alledag, de grote en de kleine. Mijn interesses? Lezen, gesprekken met vrienden en kinderen, koken, tweedehands spulletjes zoeken, films kijken, mijn kleinkinderen, mijn Amerikaanse en Franse familie, te veel om op te noemen. Het volle, rijke, soms moeilijke leven met zijn ups en downs, daarover schrijf ik, met plezier.
Dit bericht werd geplaatst in moeder. Bookmark de permalink .

9 reacties op memories 4

  1. Janneke zegt:

    Gecondoleert, Margreet.
    Onze Heer zij met jou en je familie.
    Liefs, Janneke

    Like

  2. Frouckje zegt:

    Gecondoleerd. Sterkte met de voorbereidingen voor de begrafenis en het rouwen. Fijn dat je haar bij de Heer mag weten.
    Liefs,
    Frouckje

    Like

  3. Philippine zegt:

    Lieve mevrouw Batteau, van papa hoorde ik vanmorgen het droevige en tegelijk bevrijdende nieuws over uw moeder. Met tranen in mijn ogen uw blog van de laatste dagen gelezen, u schrijft het zo dat het dichtbij komt. Mooi.
    Troost en kracht gewenst de komende dagen en ook woensdag. Liefs, Philippine

    Like

  4. Margit zegt:

    Gecondoleerd en sterkte!
    Marcel & Margit

    Like

  5. Elea zegt:

    Heel veel sterkte! Prachtig zoals u het schrijft, Eindelijk Thuis! En u zult haar daar terugzien!

    Like

  6. Susanne zegt:

    Hallo Margreet,

    Al een tijdje staat onze pc nooit meer aan, dus ik had dit nog niet meegekregen, hoewel ik wel altijd de logjes over je moeder las. Hoewel het wel duidelijk was dat het niet lang meer zou duren, is het toch raar dat het dan opeens is afgelopen voor haar hier op aarde.

    Vanmorgen trooste ik mijn buurmeisje, de oma van haar vriend, met wie ze al heel lang samen is, was vanmorgen overleden. Met haar vriend sprak ik een paar dagen terug en in zijn verhaal over zijn oma herkende ik veel van wat ik hier heb gelezen. Ik vertelde hem erover en het steunde hem erg om een concreet geval horen dat iemand die eigenlijk al lang naar God mag. Zijn oma kon de (klein)kinderen niet laten gaan, terwijl ze door de Alzheimer al zo ver heen was, haar overleden man was zelfs al langsgeweest om haar te komen halen… Ik moest je bedanken voor het op internet delen van je verhaal, want zo kon ik het aan mijn buurjongen vertellen. Bij deze dus.

    Door het gebeuren rondom mijn buren vroeg ik me vanavond af hoe het met jouw moeder zou zijn. Je omschrijft het prachtig: ze is thuis. Ik wens jou en je familie alsnog heel veel sterkte en vooral God’s zegen voor de komende tijd!

    Liefs Susanne

    Like

  7. Janneke zegt:

    Ik wil toch even kort opmerken dat ik het prachtig vind om je memories te lezen. Je schrijft mooi en eerlijk! Voor het delen van je herinneringen, je verdriet en je manier van verwerken heb ik respect en daar wil ik je bij deze voor bedanken!

    Like

  8. Janneke zegt:

    In mijn reactie van net lijkt het woord “toch” nergens op te slaan, maar dat schrijf ik omdat ik getwijfeld had over of ik dit wilde ‘zeggen’ hier ja of nee…omdat ik niet zeker wist of het gepast is 🙂

    Like

  9. margreet zegt:

    toen ik het beginzinnetje las : ik wil toch even…dacht ik gelijk oh help, ik heb wat verkeerd gezegd!!
    Dank je wel voor je waarderende woorden. Echt heel fijn om die te lezen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s