Thuis

Zonsondergang Moeders is Thuis, eindelijk! Om 12.10 donderdagochtend is ze vredig overleden. Niet meer bij geweest. Ik had sinds woensdagochtend 10 uur bij haar gezeten, wachtend op het einde. Maar moeders was een taaie. Haar hart bleef maar kloppen, 120 slagen per minuut. Als was ze aan het fitnessen…

Ook ’s nachts ben ik gebleven, met m’n broer Ed. Veel gezongen, veel gestreeld en vaak gezegd: ga maar, je mag gaan, God wacht op je, toe maar. Om 9.00 uur ben ik naar huis gegaan om een paar uur te slapen. Net lag ik op 1 oor en m’n zus belt, kom snel het loopt nu echt af. Wat ligt Schiedam dan ver weg! Binnen een half uur waren we er, maar ze had net haar laatste adem uitgeblazen. Eindelijk Thuis. Bij de Here God Die ze zo hartelijk liefhad en bij al haar geliefden die ze soms zo miste, vooral haar dochter Loes.

Ik ben blij dat alle moeite voor haar voorbij is. Opgelucht niet meer de zware gang naar het verpleeghuis te hoeven maken. En verdrietig dat er aan het aardse leven van mijn lieve moeder een einde is gekomen. Ze heeft alles gedaan wat in haar zat een goeie moeder voor ons te zijn. Ik zal haar zeer missen.

6 gedachtes over “Thuis

  1. Philippine

    Lieve mevrouw Batteau, van papa hoorde ik vanmorgen het droevige en tegelijk bevrijdende nieuws over uw moeder. Met tranen in mijn ogen uw blog van de laatste dagen gelezen, u schrijft het zo dat het dichtbij komt. Mooi.
    Troost en kracht gewenst de komende dagen en ook woensdag. Liefs, Philippine

  2. Hallo Margreet,

    Al een tijdje staat onze pc nooit meer aan, dus ik had dit nog niet meegekregen, hoewel ik wel altijd de logjes over je moeder las. Hoewel het wel duidelijk was dat het niet lang meer zou duren, is het toch raar dat het dan opeens is afgelopen voor haar hier op aarde.

    Vanmorgen trooste ik mijn buurmeisje, de oma van haar vriend, met wie ze al heel lang samen is, was vanmorgen overleden. Met haar vriend sprak ik een paar dagen terug en in zijn verhaal over zijn oma herkende ik veel van wat ik hier heb gelezen. Ik vertelde hem erover en het steunde hem erg om een concreet geval horen dat iemand die eigenlijk al lang naar God mag. Zijn oma kon de (klein)kinderen niet laten gaan, terwijl ze door de Alzheimer al zo ver heen was, haar overleden man was zelfs al langsgeweest om haar te komen halen… Ik moest je bedanken voor het op internet delen van je verhaal, want zo kon ik het aan mijn buurjongen vertellen. Bij deze dus.

    Door het gebeuren rondom mijn buren vroeg ik me vanavond af hoe het met jouw moeder zou zijn. Je omschrijft het prachtig: ze is thuis. Ik wens jou en je familie alsnog heel veel sterkte en vooral God’s zegen voor de komende tijd!

    Liefs Susanne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s