Boston, goodbye

Nog een laaste blog. Om 19.15 vliegen we over de oceaan richting de Lage Landen. Dat ze laag en vooral plat zijn heb ik weer eens aan den lijve ervaren…Sinds onze wandeling vrijdag, in de bergen bij Kim’s broer in de buurt, heb ik enorme spierpijn in mijn voor-dijbenen (of heet dat gewoon bovenbenen? Trapklimmen doe ik genoeg, maar de trap af, of een steile helling af is toch heel wat anders vindt mijn lijf blijkbaar. Hier denken ze allemaal dat ik net zo’n slechte conditie heb als de gemiddelde amerikaan die alleen maar van voordeur naar z’n auto loopt en ’s avonds vice versa..

Maar goed. Gisteren stroomde het hier van de regen, een goeie dag om in de Mall cadeautjes te zoeken. Redelijk geslaagd, kids..Maar ik werd duizelig van alle winkels en mogelijkheden. Wel een hele mooie Mall. Het had goed gekund dat Kim en ik ipv gezelig te winkelen elkaar de hele middag hadden moeten zoeken: ik stapte in de metro terwijl Kim net op dat moment zag dat het de verkeerde was. Beng, de deuren dicht en ik kon nog net zwaaien, daaag..Dan diep nadenken wat is nu het meest logische, of liever wat is het meest logische dat de ander zou doen?? Ik meende: uitstappen bij het volgende station en terug. Maar nee, massa’s mensen maar geen Kim. Ok, dan maar de trein naar onze eindbestemming. Intussen had Kim de trein naar het volgende station genomen, uitgestapt en wachtte daar op mij. Geen Margreet. Wat nu? Terug? Wachten? Gelukkig: ook Kim nam de trein naar de eindbestemming alwaar wij elkaar verheugd in de armen vielen. Mobieltje toch wel handig!!

’s Avonds verwend door Kim’s ouders, naar het theater, een kleinschalige komische musical : The Putnam Spelling Bee en van te voren uit eten. Het went nooit en blijft voor mij altijd het ultieme uit-gevoel! Zo lief en genereus als mijn schoonouders zijn is werkelijk geweldig.

Vanmorgen naar Parkstreet Church. Prachtige dienst, mooie muziek, heerlijk gezangen gezongen en een getuigenis aangehoord van ene Eric Sorensen, hoe God in zijn leven heeft gewerkt door alles heen. Rijke, succesvolle zakenman. eerst succesvolle piloot, maar niets kon zijn onzekerheid werkelijk ontzenuwen. Mooi vond ik dat hij zei: onzeker ben ik nog steeds, maar het is nu omwikkeld (wrapped around) met God’s ingrijpen in m’n leven.
De preek had hetzelfde thema. Veel humor en tegelijk veel diepte. Een kerk waar het goed toeven is.

En nu zijn de koffers gepakt, we drinken nog een laatste drankje en off we go. We bidden dat we elkaar over een jaar weer mogen treffen, in gezondheid. Het is nooit vanzelfsprekend maar wanneer je ouders hoogbejaard zijn wordt de werkelijkheid van ernstige ziekte en de dood reeeler.

3 gedachtes over “Boston, goodbye

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s