er ligt nog steeds een vloek op de wereld

Ik had gisteren pagina twee in het Nederlands Dagblad er wel uit willen scheuren, in duizend snippers knippen en in de tuin verbranden. Twee vrijgemaakte dominees, de een door de rechter veroordeeld tot een taakstraf wegens het uitbuiten van een bejaard gemeentelid om z’n gokverslaving in stand te houden. Een tweede dominee eist van z’n ex-kerkenraad in een kort geding doorbetaling van z’n salaris terwijl hij voor zichzelf begonnen is omdat dat nodig zou zijn om de kerk zuiver te houden. Geld is nooit onzuiver blijkbaar. Ik ken de ins en outs niet van die twee zaken maar ik vind het verbijsterend dat daar twee predikanten voor de rechter staan, in twee plaatsen in Nederland, om zulke redenen. Als je onrecht is aangedaan mag je (zo nodig) voor jezelf opkomen (Paulus beriep zich ook op z’n romeins burgerschap en eiste excuses van het gerecht) maar dít? Diep treurig.

Treurig werd ik ook van het bezoek aan m’n moeder…De doodstille zaal waar de liedjes van Wim Sonneveld door de lucht schallen en de stilte versterken. De slapende mensen, de starende mensen, de zuchtende mensen: zuster mag ik alsjeblieft even plassen? De boze mensen die alle frustratie en woede van een leven herbeleven. De angstige mensen, mijn moeder, die bij elke opmerking van een boze demente bejaarde denkt dat het tegen haar is en bang wordt. Tegen mij zei haar buurvrouw aan tafel: denk erom dat je nergens aanzit, dénk erom! Ok, zei ik, ik kom nergens aan, alleen m’n moeder, goed? Nou, dat mocht. Voor mij een grappig moment, maar moeders had direct geen rust meer en bleef schichtig en onrustig. Foto’s gekeken, ging nog net. Maar toen ik na een poosje nog een boek wilde bekijken werd het haar teveel. "Doe maar dicht. Ga nou maar". Ik heb nog even geprobeerd het haar uit haar hoofd te praten, maar ik mocht er niet zijn. Ze ging helemaal hijgen en werd zo zenuwachtig dat ik maar weg gegaan ben. Bah.

Terwijl ik er zat, was er bijna 10 minuten niemand op die afdeling. De een moest plassen, een andere man stond opeens op en veroorzaakte een golf van onrust, want blijkbaar mag hij niet alleen lopen. De beste van de dames kreeg hem in een stoel. "La’ gaan", riep de één, "hij mot ’t zelluf weten (plat schiedams)"Ja en dan valtie zich te pletter", riep de nog redelijk kiene dame terug, alles op een toon waar ik om moet lachen, maar waar de anderen niet vrolijk van werden. De wankele heer wilde ook in de kastjes en werd daar drastisch in gestopt: "áfblijvu! Zitten!" Nou, daar zakte hij gelukkig neer in een moderne kanariegele leren zetel . Herkende het waarschijnlijk niet eens als stoel. Voor wie is die huiskamer eigenlijk ingericht? Volgens mij voor de inspectie om een certificaat te krijgen vanwege moderniteit, maar de bewoners zou je een groot plezier doen met een paar makkelijke lanceerstoelen, waar ze hun moede hoofd tenminste achteruit kunnen leggen ipv met een geknakte nek en half onderuit gezakt in een rotan stoel te hangen.

En Balkenende maar stralen dat het zo fantastisch gaat met Nederland. Het blijft schrijnend dat we zo steenrijk zijn met z’n allen, maar niet in staat blijken demente bejaarden zodanig te verzorgen dat ze niet een groot deel van de dag zitten te suffen en te verpieteren!

Nou, dat was wel een beetje negatief. Maar goed, dat moet ook maar eens. Het is echt moeilijk je moeder niet meer blij te kunnen maken met je aanwezigheid en die bezoeken op zo’n afdeling zijn ook zwaar.

Mijn zus Thea was er vandaag en toen ging het beter gelukkig. Die hoefde niet weg en ze liet weer merken blij met haar bezoek te zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s