moeders was in een uitstekende bui

Het ging gisteren prima! Ik had me helemaal voorbereid op een moeizaam, vermoeiend bezoek, met daarna een moeilijk gesprek met het adjunct-hoofd van de verpleegafdeling waar moeders woont. Maar mijn moeder zat keurig gekleed, met haar haar netjes verzorgd, een kopje koffie te drinken toen we binnenkwamen. Niks huilen, geen klachten. Hoe gaat het? "Goed hoor". Wat zie je er mooi uit! "Ja, hè?" Big smile. "Moet jij niet werken?", tegen Kim. Ze was zeer in haar sas met de rok die ze aanhad, wat ze ook steeds bleef zeggen:"mooi, hè?". Ik beging de vergissing om te zeggen dat ik de bloes er niet zo bij vond passen….Bewerkt op bewerkt. Zou mijn moeder zelf nooit gekozen hebben, maar dat ziet ze niet meer blijkbaar. Nou, dat heb ik snel ingeslikt want daar werd ze wel onrustig van.  Dom van mij natuurlijk.

Het gesprek met Joke daarna droeg gelijk een heel ander karakter. Ik had de geriater erbij willen halen, verwachtte te horen dat het echt niet meer ging enz.  Maar nee. Men vindt dat het eigelijk heel goed gaat, de laatste tijd. Het verdrietige houdt ze, zei Joke, maar daarnaast kan ze ook weer vrolijk, cq. tevreden zijn. Ze ziet er af en toe onverzorgd uit omdat ze graag zelf eet en dat gaat steeds moeilijker. Dat hebben wij zelf ook gemerkt.  Een kopje koffie of thee hangt zomaar half scheef en de inhoud stroomt langs kin en bloes.  Maar inderdaad, zolang mijn moeder graag zelfstandig eet en drinkt, dan is dat niet anders. We gaan nu in elk geval voor het eten (wat ze graag en véél doet) schorten uitproberen. Men vindt dat in Frankeland een teken van disrespect (vroeger droegen de dames ook geen schorten bij het eten, dus nu ook niet), maar, hoewel ik het uitgangspunt waardeer, vies zijn is erger. Overigens is mijn moeder echt nog van de schorten-generatie.  Bij iedere activiteit waarbij kleding bevuild kon raken, ging, hup, het schort om.  Als ze mij in de keuken bezig zag verzuchtte ze vaak wanhopig: "kind, doe toch iets om, je zit zo onder de vlekken!" Ze had 100% gelijk, maar ik haat schorten. Voor mij dus later geen schort, mensen🙂1955_1 Aan vlekken ben ik al gewend..

De mevrouw op deze foto heeft expres haar schort afgedaan, volgens mij, omdat ze op de foto kwam…Iedere vrouw in 1955 had toch een schort om bij het afwassen??

Die keuken ziet er overigens exact zo uit als die van ons in Schiedam, in het huis waar ik van 1957-1965 woonde. Ik ga helemaal uit m’n dak wanneer ik spullen en interieurs uit die tijd zie…Granieten aanrecht, dat tafeltje van kunststof (heeft een speciale naam, ben’t even kwijt) en dat fornuis! Heb ik in de zeventiger jaren ook nog op gekookt. En volgens mij hadden Jes en Dos (dochter en schoonzoon) er ook nog één eind negentiger jaren. Onverwoestbaar dus.

Wat moeders betreft, we moeten het in de gaten blijven houden, denk ik.  Joke, met wie ik sprak, heeft veel feeling voor oude mensen en bij haar zal mijn moeder ongetwijfeld beter zijn dan bij sommige van de andere meisjes die haar verzorgen. Joke helpt ma ook met bidden voor het eten. maar dat doen ze lang niet allemaal.  Ik ga dus wel kijken in de Wijngaard, een gereformeerd verpleeghuis in Zeist, maar het moet wel heel acuut slecht gaan willen we moeders nog verhuizen. Nog afgezien van wachtlijsten enz.  Voorlopig ben ik God dankbaar dat het langzaamaan wat beter lijkt te gaan. Ik bid er dagelijks, meerdere malen, voor!

9 gedachtes over “moeders was in een uitstekende bui

  1. jetty

    Volgens mij is dat een formicatafeltje. En mijn moeder droeg geen schort ( vond ze niet damesachtig ), maar wel een witte huishoudjas. Ze leek op een veredelde verpleegster/arts.

  2. margreet

    Precies! Formica!! En een doktersjas? Wat eng voor jullie kinderen…als mijn moeder ziek was kregen we een verzorgster (van de kerk?) met een groot wit schort om. Vreselijk vond ik dat. Ze zei ook altijd “nu eerst een plasje plegen” wat ik belachelijk vond.

  3. Dat doet mij weer ergens anders aan denken. Een tante van mij vroeg tijdens een logeerpartij bij haar (in het fries): moatte jimme nog pisje? Uiteraard nam ik dat over en zei thuis ook dat ik moest pissen. Maar dat mocht ik natuurlijk mooi niet zeggen! Ik verontwaardigd, want tante zei het toch ook…?!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s