miskraam

In de kerk in Rome kreeg ik een engelstalig tijdschrift voor getrouwde stellen. Een soort Eva, maar dan zonder mode en kleding.  Een van de artikelen sprak me aan.  Het ging over de verwerking van miskramen. Niet alleen voor de vrouw maar ook voor de man.  Wat gebeurt er eigenlijk voor hem? Komt hij toe aan rouw of is het zo’n vrouwenzaak dat hij niet aan bod komt.Ik las het met interesse zoals ik al zei.  Ik heb twee miskramen gehad en beiden vonden plaats in een tijd dat er weinig tot geen aandacht was voor miskraam als verlies van een kind-in-wording.  Bij de eerste miskraam was ik 20, het was 1975.  Ik herinner me die nacht in het ziekenhuis nog alsof het een paar jaar geleden is, terwijl het er 31 zijn.  Ik lag alleen, had heel veel pijn, meer pijn dan ik me van een bevalling kan herinneren.  Af en toe kwam er een verpleegkundige (toen nog verpleegster!) die me een aspirientje of zo gaf.  Het baren van een kind is een hele blije gebeurtenis, ook al is er pijn. En je bent omringd met mensen die je bijstaan.  De miskraam deed ik in m’n upje.  ’s Ochtends kwam de gynaecoloog, deed onderzoek, concludeerde dat het echt niks meer werd en troostte met de woorden: "gauw maar een nieuwe bakken, je bent jong genoeg."  Op dat moment wilde ik niets anders dan van de pijn af zijn.  Maar op de leegte daarna en dat wezenloze gevoel dat weken aanhield werd ik niet voorbereid.  De vraag is natuurlijk of voorbereiding altijd tot een betere verwerking leidt.  Wat je verteld wordt dat zal gaan gebeuren, ervaar je waarschijnlijk ook sneller.  En toch is het beter nu, dat je er niet zo alleen in wordt gelaten. Mijn tweede miskraam was een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, in 1986.  Dat gebeurde in Korea.  De ervaring was hetzelfde.  Een ding was beter.  Omdat in Korea de verpleging alleen het medische gedeelte verzorgt, ben je verplicht een familielid (of leden) bij je te hebben.  Die moeten je wassen, je naar de WC helpen enz. enz. De eerste, ergste nacht wisten we dat niet en was ik  alleen.  Maar daarna was ik voortdurend in het gezelschap van of Kim, of mijn zus Loes, die net op vakantie was bij ons (over Gods leiding gesproken!). Maar omdat ik onbewust was van het feit dat ik zwanger was, kwam de mededeling dat ik geopereerd moest worden als zo’n verrassing dat ik pas weken na de operatie besefte: ik was zwanger van een kind!  Ook daar kun je dan weinig mee.  Ik kan me herinneren dat maanden na dato pas de tranen kwamen.  Het blijft een onwezenlijke ervaring te verliezen wat je in feite nog niet ontvangen hebt.  Juist dat veroorzaakt een speciaal soort pijn. Hoe onwezenlijk moet het dan wel niet zijn voor een man.  Toen ik het Kim vroeg gisteren of hij meer pijn had gevoeld voor mij of dat hij ook zelf het verlies van een kindje ervaren had, antwoordde hij direct dat hij juist het verlies sterk gevoeld had.Pas in 2000 heb ik het volgende gedichtje geschreven:

Miskraam
Het moedervlies waarinjij had moeten wonen-
veilig als een jonge vogelin een verborgen nest-
werd afgestotenen jij, mijn vogeltje,
verstrengeld met mijn eigen vlees en bloed
moest al stervennog voor ik je het leven schonk
zomaar vloog je-als de mus en zwaluw-
Gods altaar tegemoet

Ik ben benieuwd of er onder jullie, lezers, ook dit soort ervaringen zijn. Je kunt me ook mailen: margreet.batteau@gmail.com

7 gedachtes over “miskraam

  1. jetty boerma

    wij passen sinds kort niet alleen op 3 kleindochters maar ook op een pikzwarte labrador : Snuf. Schat van een beest, maar .. je kan haar geen luier omdoen, dus ieder uur (weer of geen weer) naar buiten ! We rennen ons een slag in de rondte, maar het is wel weer erg leuk !!!

  2. Moedig om dit hier zo neer te zetten. Mijn moeder heeft ook een paar miskramen gehad en ik snapte nooit waarom ze daar zoveel verdriet om had, want voor mij was het alleen bloed met proppen erin. Nu (mede door deze log) begrijp ik heel goed dat het haar veel pijn (juist mentaal) en verdriet heeft gedaan, omdat het al echt je kindje wordt en het al iets levends is.
    Je hebt me er wel toe aangezet om hier eens met mijn moeder over te praten, want ik denk niet dat dat verdriet bij haar al weg is. Bedankt dus!

    Groetjes Susanne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s