gedicht

AlzheimerIk snap nu wat jammeren is:wanneer ik bij je kom en je stem klinkt als de fladderende vleugelsvan een vogel in het nauw;

De woorden willen niet komen
en trillen in je mond –
maar zoals je je hoofd naar me toebuigt
dat spreekt boekdelen;

het verdriet vergeet je even gauw
als mijn bezoek-
nu schijnt de zon en ben ik er
altijd nu, altijd nu

3 gedachtes over “gedicht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s