gedicht

AlzheimerIk snap nu wat jammeren is:wanneer ik bij je kom en je stem klinkt als de fladderende vleugelsvan een vogel in het nauw;

De woorden willen niet komen
en trillen in je mond –
maar zoals je je hoofd naar me toebuigt
dat spreekt boekdelen;

het verdriet vergeet je even gauw
als mijn bezoek-
nu schijnt de zon en ben ik er
altijd nu, altijd nu

Advertisements

Over Margreet

Ik vind het heerlijk om te peinzen over de dingen van alledag, de grote en de kleine. Mijn interesses? Lezen, gesprekken met vrienden en kinderen, koken, tweedehands spulletjes zoeken, films kijken, mijn kleinkinderen, mijn Amerikaanse en Franse familie, te veel om op te noemen. Het volle, rijke, soms moeilijke leven met zijn ups en downs, daarover schrijf ik, met plezier.
Dit bericht werd geplaatst in moeder. Bookmark de permalink .

3 reacties op gedicht

  1. sas zegt:

    mooi geschreven, sfeervol

    Like

  2. thea zegt:

    wat heb je ‘toen’ mooi weergegeven. Het brengt bij mij meer herinneringen terug dan het feitelijke weerzien van de oude bekende plekjes.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s