tweedehandswinkel

In de buurt waar wij wonen ga ik zeer regelmatig naar een tweedehands kledingzaak. Ooit uit noodzaak geboren, is het kopen van tweedehands kleding inmiddels een sport geworden voor me. Ik koop eigenlijk zelden nieuwe kleren en dan het liefst als ze 50% van 50% van de originele prijs zijn! Ben ik soms zuinig van aard? Nee, niet echt. Geef ik niet om kleding? Echt wel! Maar ik heb uit ervaring geleerd dat het onzin is zoveel geld uit te geven aan nieuwe kleren als je ze voor een prikje op de kop kunt tikken. Merkkleding en al. Je moet er wel een beetje bedreven in raken en je eigen smaak wat durven ontwikkelen. Mijn kooppatronen heb ik aan moeten passen van ‘kopen wanneer je iets nodig hebt’ naar ‘kopen wanneer je iets ziet’. Is het leuk, past het en kun je er wat mee? Meenemen. Langzaamaan verzamel je een garderobe van losse kledingstukken die je onderling kunt combineren. En heus, de mensen die mij kennen weten: ik loop niet rond met vodden en versleten spullen. Ik ben er nu ernstig van overtuigd geraakt dat het in feite een hele goeie bijdrage is aan het tegengaan van onze weggooi maatschappij. Hergebruik is immers de beste antistof? Ook meubels koop ik het liefst tweedehands. Zo kicken om tussen allerlei lelijks in een kringloop of zo, net dat ene tafeltje/stoel/kastje enz te vinden. Om van Marktplaats.nl maar te zwijgen…Daar kan ik uren doorbrengen…

Vandaag had ik voor het eerst in weken weer tijd om een uurtje te snuffelen bij Eenmaal Andermaal, m’n tweedehands kledingzaakje. Het summum van relaxed zijn voor me.
Terwijl ik rondkeek luisterde ik mee met de gesprekken die de eigenaresse altijd voert met haar klanten. Ze heeft een soort bijbaan als maatschappelijk werkende lijkt het wel. Als ik daar ben is er altijd wel iemand die (half fluisterend maar zo hard dat ik het net allemaal versta) haar hart uitstort bij haar (en indirect dus bij de andere aanwezigen ) Ziekte, dood, relatieproblemen, het passeert allemaal de revue.
Heel opvallend en schokkend vind ik het dat ik zo vaak hoor hoe men hulp zoekt bij een medium, occulte ervaringen heeft, alles uitprobeert om maar een beetje zekerheid te vinden.

Al maanden loop ik rond met de gedachte dat het geweldig zou zijn iets mee te kunnen geven van de christelijke boodschap. De vrouwen in mijn winkeltje zijn bijna allemaal eenzaam, down vanwege hun ziektes, zonder echte hoop.

Het is me nog niet gelukt een manier te bedenken dat ik in gesprek kan raken met hen. Ik ben niet zo’n makkelijke babbelaar dat ik gewoon mee ga praten, dat zou ik inbreuk op een persoonlijk gesprek vinden, ook al praten ze zo hard dat de hele winkel mee kan genieten…
Vandaag eerst maar eens de eigenaresse een compliment gegeven dat ze zo vaak de tijd neemt om te luisteren.

Vanmiddag ook bij een orthopedische manuele therapeut geweest voor m’n vermaledeide artrose-teengewricht. De hamer en beitel sessie van de specialist om me van pijn aan het gewricht te bevrijden heeft helaas alleen een verslechtering tot gevolg gehad. Ik heb nu zoveel pijn bij het lopen dat m’n voet en m’n rug aan het vergroeien zijn geloof ik…Niet aan elkaar ha, ha, maar door te compenseren bij het lopen ontstaat er meer pijn op andere plekken.
De therapeut was buitengewoon sympathiek en ik voelde me voor het eerst enigzins seriues genomen. Specialist en huisarts blijven me het gevoel geven dat met een beetje zwemmen en een beter schoentje (specialist heeft voorkeur voor verkleinwoordjes, grrrrrr) alle probleem(pjes) zullen zijn opgelost…Tja, en daar betaal ik dan ook nog voor…

3 gedachtes over “tweedehandswinkel

  1. Jacqueline Hendriks

    Charlotte Sophie Bentinck…
    Mooie vrouw, krachtige vrouw met een zwakte
    (voor die tijd) zichzelf willen zijn!
    Eigen keuzes, eigen gezicht, eigen heft in handen!
    Ook ik heb het boek gelezen..
    Zo mooi tussen de regels verborgen, het gevoel in het hart van die vrouw..
    Haar grootste offer is niet eens puur voor de Liefde voor haar Lip geweest, zij wilde haar zonen een kans geven die zij niet kon geven aangezien men haar verachtte niet voor vol aanzag!
    Het loslaten van haar zonen om ze de kans te geven uit te groeien tot nobele onderlegde heren is een offer van Moederliefde!
    Zij kon niet bieden wat haar (opgedrongen) eega wel kon, tegenwoordig zou het predikaat manisch depressief, Borderline o.i.d gauw gegeven zijn, therapietje pilletje erin en mamma spelen, klaar!
    Dat was toen niet, als je leest in de boeken hoe zij kon manipuleren, hoe ver zij kon gaan..wow…
    Ja ik voel bewondering voor haar, haar drang naar vrijheid….
    Er staan veel brieven in de boeken, toch zit het echte gevoel tussen de regels

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s