nog een keer jetlag, nu Cuba

Gisteren m’n jongste dochter Saskia van het vliegveld afgehaal. Ze kwam terug van 3 weken Cuba. Rondgetrokken met haar vriend. Niet in de hotels en de resorts maar gewoon zoveel mogelijk de Cubanen een Cubaan. Met het openbaar vervoer, in de pensionnetjes, de eettentjes enz. ” Daar ga ik nooit meer heen”, was het eerste wat ze uitriep na uiteraard een innige begroeting! “Zo heet, zo arm, zo vermoeiend”! Na een poosje kwamen de verhalen los, de goede en de slechte. Ze spreekt zelf geen spaans en dat valt niet mee als je van nature een echte prater bent. Drie weken je mond houden behalve als je met je vriend praat…En in alles afhankelijk van zijn vertaling. Niks voor mijn zelfstandige dochter. Maar goed, het was een wereldervaring. Ze liep met een nieuw bewustzijn van rijkdom en overdreven welvaart door de winkels. Vooral de keuze tussen tig soorten ham, zeep, jam en brood om maar wat te noemen viel haar nu zo op. In Cuba is er ham. Punt. Vieze roze ham. Er is nauwelijks tandpasta, laat staan 2 soorten…

Maar ja, dat zijn de zegeningen van het communisme. Iedereen hangt op straat, er is grote werkeloosheid, maar van vadertje staat krijgt iedereen ontbijtbroodjes. Iedereen mag een opleiding volgen, maar een baan vinden is moeilijk tot onmogelijk. Ik ben geen fan van de VVD of de Republikeinse ideologie ” ieder voor zich”, maar je ziet toch duidelijk dat een mens geschapen is om uitdagingen te hebben en te onderzoeken maar dat ‘ie zondig genoeg is om daarvoor wel een drijfveer nodig te hebben!

De beruchte jetlag sloeg ook toe bij Sas. Niet gewoon moe, maar dat zware gevoel van nergens meer zin in te hebben, uitputting en meer van dat soort akelige gesteldheden.

Sinds dinsdag ben ik weer enigszins mezelf. ’s Ochtend werd ik wakker en ik dacht: Chips, ik heb weer zin in de dag!! Bijna drie weken na aankomst….

Auteur: Margreet

Ik vind het heerlijk om te peinzen over de dingen van alledag, de grote en de kleine. Mijn interesses? Lezen, gesprekken met vrienden en kinderen, koken, tweedehands spulletjes zoeken, films kijken, mijn kleinkinderen, mijn Amerikaanse en Franse familie, te veel om op te noemen. Het volle, rijke, soms moeilijke leven met zijn ups en downs, daarover schrijf ik, met plezier.

Eén gedachte over “nog een keer jetlag, nu Cuba”

  1. Toen mijn fiets voor de derde keer gestolen was, heb ik hartstochtelijk gepleit voor de meest strenge straffen voor fietsendieven. Ik herkende me zelf niet !! Aantasting van bezit beroert je meest primaire instincten.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: