rondleiding verpleeghuis

Om half vier zaten we rond de tafel in een ontmoetingsruimte in het verpeeghuis NEBO in Den Haag. Er waren familieleden van drie kandidaten. Mijn broer Ed, Kim en ik voor mijn moeder. Een echtpaar voor (schoon)moeder. Een echtpaar met dochter voor (schoon) vader/ opa. Voorlichting door Rita Haasjes, maatsch. werker NEBO.

Uitstekende introductie  Zodanig dat je bijna zelf zin kreeg om er te gaan wonen. Dan gaat er natuurlijk een alarmklok af: Niet alles is zoals het nu lijkt! Maar ik moet zeggen, dat Rita eerlijk antwoord gaf op vragen die er veelvuldig gesteld werden. Alles was mogelijk in overleg, maar de regel was bijvoorbeeld: éénmaal per week douchen. Dat vind ik veel te weinig. Zeker voor mensen die incontinent zijn! Maar vaker kon ook, geen probleem, dat zou dan in het zorgplan worden opgenomen. Ik ben wat sceptischer geworden sinds ik met de realiteit van een verzorgingstehuis te maken heb. De wil is er vaak wel, maar de tijd, de communicatie en soms zelfs toch ook de motivatie ontbreken vaak.

We hebben het hele huis gezien. Modern, licht en zonnig. Met een binnenplein waar een restaurant is en de kapsalon e.d. Gezellig en bedrijvig. Kleuren aangenaam, veel kunst, planten, activiteiten op niveau (klassieke muziek luisteren, lezen, schilderen enzovoorts)

We hebben ook de PG afdeling gezien. Een gesloten afdeling waar de ambiance  gelijk anders was. Weinig activiteit (het was bijna 5 uur, misschien wachtte men op eten), weinig beslotenheid, alleen veel stilte, veel starende of slapende mensen en de onmiskenbare geur van urine…..

Het is mijn gebed dat m’n moeder toch nog wat langer in de Linde mag blijven. Overdag gaat het redelijk, maar blijkbaar ’s nachts is ze erg onrustig. Veel bellen en van haar kamer afkomen en door het huis dwalen. Het verzorgingstehuis is daar niet op ingesteld en vindt haar rijp voor een PG afdeling. We hebben om nog wat uitstel gevraagd. Het is een hele stap en voor mijn moeder het zwaarst. Helemaal opnieuw beginnen en dan bij mensen komen te wonen die verder heen zijn dan zij…

Toen wij op de afdeling kwamen werden we bijvoorbeeld onmiddellijk ‘besprongen’ door een demente dame die, weliswaar vrolijk, maar toch heel nadrukkelijk, onze aandacht opeiste: dansend en tikkertje spelend en dan weer ernstig sprekend, volgde ze onze groep. Zulke mensen is mijn moeder nog helemaal niet gewend. Moeilijk. Het is ook nog zo dat, wanneer er een kamer vrij komt, mijn moeder direct de volgende dag daarheen moet met een koffertje. Ik vind dat onmenselijk. En dat is een puur economische kwestie. De kamer kost geld dus het bed mag niet leeg blijven, anders worden de tehuizen financieel gekort. Zelfs bij overlijden wordt de familie dezelfde dag verzocht de kamer leeg te maken. In het verzorgingshuis mag het een week duren. Er wordt van de familie heel veel gevraagd. Soms bekruipt me het gevoel: ik neem haar zelf in huis. Waarom niet? In plaats van haar te dumpen op zo’n deprimerende, gesloten, stinkende PG afdeling….Waar zijn we eigenlijk mee bezig?

Een gedachte over “rondleiding verpleeghuis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s