verpleeghuizen en thee aan het strand

Vanmorgen gelijk maar doorgezet. Het stond al dagen op m’n lijstje: contact zoeken met mogelijke verpleeghuizen waar mijn moeder geplaatst kan worden mocht het niet langer gaan in Dordt. Ik heb me voorgenomen om haar dan naar Scheveningen te laten komen. Lekker dichtbij. Niet steeds die drukke weg door de files. Inmiddels is de route via Rotterdam/Kleinpolderplein uitgeroepen tot de drukste route van Nederland! En ik daar maar langs crossen. Maar goed, het is dubbel. Als het echt een stuk slechter gaat met m’n moeder kan ze dichterbij komen wonen, maar liever heb ik dat ze blijft waar ze is natuurlijk!

Ik heb 2 verpleegtehuizen bekeken. Allebei in Scheveningen. Het viel me niet tegen. Bosch en Duin is erg groot en doet, ondanks alle pogingen tot het tegendeel, toch institutioneel aan. Modern ingericht en met een mooie tuin en dergelijke, maar ja, wel vier- of tweepersoonskamers. Het is niet anders. Het andere tehuis was intiemer en lag op een schitterende locatie  tussen de 19e eeuwse villa’s waar tegenwoordig veel ambassades zijn gehuisvest! Het laatste huis zou zeker mijn voorkeur hebben, maar bewoners van het aangrenzende bejaardenhuis hebben voorrang…

Ik hoop dat moeders nog een poos in Dordt kan blijven. Vooral het voluit christelijk karakter van de Linde is heel fijn. Ze staat in elk geval op de wachtlijst nu.

Na deze toch wel moeizame rondgang zijn Kim en ik heerlijk naar het strand gefietst en hebben een poos in de zon gezeten in een strandtent met de toepasselijke naam: Plekzat.

Kopje thee, boek mee en zonnen! Wat een genot. Aan ’t strand wonen heeft op zonnige dagen iets heel feestelijks. Iedereen is vrolijk en komt om te genieten! Nog steeds voel ik me bevoorrecht dat wij op loopafstand van de zee wonen en geen lange trein/tram of autoritten er voor over moeten hebben om even de zee te zien! We hebben in ons leven heel wat afgereisd om naar het strand te gaan en nu: om de hoek. Als ik daar dan zo zit kan ik het niet laten aan mijn moeder te denken die ook zo genieten kon van ergens koffie drinken, zeker op een terrasje in de zon. We hebben liters koffie en ontelbare appeltaartjes verorberd in de loop der jaren. Goeie herinneringen!

Advertisements

Over Margreet

Ik vind het heerlijk om te peinzen over de dingen van alledag, de grote en de kleine. Mijn interesses? Lezen, gesprekken met vrienden en kinderen, koken, tweedehands spulletjes zoeken, films kijken, mijn kleinkinderen, mijn Amerikaanse en Franse familie, te veel om op te noemen. Het volle, rijke, soms moeilijke leven met zijn ups en downs, daarover schrijf ik, met plezier.
Dit bericht werd geplaatst in Alzheimer, moeder en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op verpleeghuizen en thee aan het strand

  1. Sas zegt:

    hey mom, dat wist ik nog niet van oma naar scheveningen. raakte me trouwens wel wat u schreef over dat u met haar zo kon genieten met koffie en appeltaart…Ze is in korte tijd echt achteruitgegaan. ik wil dr snel opzoeken.
    weltrusten.
    kus

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s