Ik heb de knoop doorgehakt een paar weken terug en mijn baan opgezegd. Ik wil de administratie uit. Een raar gevoel om zo’n rigoureuze stap te zetten zonder dat ik zicht heb op wat er nu volgen gaat. Maar ik moet de leegte hebben om van daaruit te kunnen zien of ik nog een andere kant op kan. Taal, schrijven, redactie, vertalen, dat is wat ik graag doe en waar ik goed in ben.
Dit is een open sollicitatie 
Sommige dingen zijn niet in geld uit te drukken, zoals dit uitzicht wat ik heb vanachter mijn bureau op m’n werk in het MCHaaglanden in Den Haag. Op een heldere dag zie ik de duinen en de zee.
Stewwetjes zie ik, zelfs zonder hulp van m’n kleinzoon Niek, die ze maakt van klei. Ik zie ze voor m’n ogen dansen na weer 8 uren achter de PC gezeten te hebben. Dit keer betaald en dat voelt toch altijd goed! Niet dat ik hebberig ben, hoor….Maar een dienstmaagd is haar loon waard, toch?
Welaan, ik heb een leuke afdeling met leuke collega’s getroffen. Ben heel content. Mijn werk zal vooral bestaan uit veel werken met het plaatsen van berichten, advertenties e.d. op de website van MCH Westeinde. Neem maar een kijkje op de site. Veel info, ook over ziektes en aandoeningen!
Even een snelle update! Volgende week begin ik (14e etage!) op de afdeling interne en externe communicatie van het Medisch Centrum Haaglanden lokatie Westeinde als, niet helemaal duidelijk nog, maar een soort vliegende keep, zeg maar. Ik vind het echt leuk zo eens een kijkje te kunnen nemen in een heel andere werkomgeving dan ik tot nu toe gewend ben! Sinds 1996 heb ik achtereenvolgens bij een onderzoeksinstituut gewerkt in Wageningen als herintreedster. Receptioniste/telefoniste. Was leuk om mee te starten en heb er veel geleerd, puur alleen al met vertrouwd raken op computer en zo. Dat was nog de ‘bibber-ik durf- dat- ding -niet-aan -te- raken- want- straks- is- alles- weg-fase’. Dat gebeurde dan ook prompt meermalen per dag…Toen fractie-assistente bij de ChristenUnie-SGP en daarna bij ChristenUnie Tweede Kamer.
En nu dus de medische wereld. Ben ik altijd in geinteresseerd, genoeg kwaaltjes (ha,ha). Nee, vooral het communicatiegedeelte lijkt me erg leuk. Ik zal niet direct redacteur van het personeelsblad worden, gelukkig niet, maar om te ondersteunen en te zien hoe het reilt en zeilt op zo’n afdeling, prima! Wie weet waar ik op deze manier nog inrol op mijn hoogbejaarde leeftijd…
Ik ben weer zonder werk en dus is het sollicitatie-seizoen aangebroken. Eerst dus de CV aanpassen naar de actuele situatie. Altijd weer een oefening in de zaken zo omschrijven dat ze interessant zijn voor potentiele werkgevers. Vandaag weer mijn creatieve vermogens losgelaten op de oude CV na een paar tips van de Randstad intercedent. Wat alledaags lijkt in mijn ogen in iets bijzonders veranderen.
Als je weinig concreets te melden hebt op het gebied van opleidingen behalve je middelbare schooldiploma (een eeuw geleden..), een niet afgemaakte studie Duits en een aantal computercursussen, moet je met andere ogen naar je leven gaan kijken. Wie niet sterk is moet slim zijn. Twintig jaar niet gewerkt maar thuis ‘gezeten’ (ha, ha) met de kids, wordt: ’20 jaar gezinsmanagement, coordinatie van vele activiteiten, multi-tasking’. Predikantsvrouw wordt: ‘achterwacht, telefonische assistentie, gastvrouw, inspringen bij crisis-situaties, organiseren van bijeenkomsten met het oog op onderlinge communicatie (vooral die laatste vond ik wel goed gevonden van mezelf )
Gelukkig heb ik inmiddels wel aardig wat werkervaring dus dat scheelt. Dat heeft o.a voor mij als voordeel dat ik ook weet waar ik moet op moet letten bij sollicitatiegesprekken en functieomschrijvingen!
Ik ga voorlopig via uitzendbureaus aan de slag.
A shot of love with Tila Tequila
Terwijl ik m’n weblog schrijf zap ik meestal rond op de TV. Multi-tasking heet dat. Heb ik geleerd in de tijd dat ik een gezin had. Maar goed. Ik kom iedere keer weer tot de conclusie dat er bedroevend weinig leuks of onderhoudends te zien is voor 11 uur ‘s avonds. Op dat tijdstip beginnen vaak de interessante documentaires of de betere nieuws programma’s. Vanavond stuitte ik op een programma op MTV met de spannende titel die boven deze blog staat..Ik kon m’n ogen en oren niet geloven. Het was nog geen 9 uur en er wordt me minstens soft-porno voorgeschoteld. Tila is bi en probeert verschillende partners uit, Eerst een op een en vervolgens in zg. triodates. Daar is dan een man en een andere biseksuele vrouw. Je trekt toch de haren uit je hoofd bij een dergelijk programma? Volkomen zonder enige normen, moraal of ethisch bewustzijn. Alles kan, alles mag en we denken dat we er gelukkig van worden.
Toen maar weer door gezapt..
Nog wat zakelijke dingen afwikkelen en dan ben ik per 1 maart weer beschikbaar voor de arbeidsmarkt!
Gezocht: afwisselende baan, goeie teamsfeer, ben bereid administratief werk te doen, doe het liefst zaken als notuleren, bescheiden hoeveelheid agendabeheer, vind het leuk mensen te woord te staan, te adviseren, heb geen affiniteit met cijfers en financieen. Den Haag e.o.
let me know let me know let me know let me know let me know let me know let me know let me
Inwerksessie nr 2:
"Hoe vind je dat het gaat?" Open vraag aan mij gesteld door degene die mij inwerkt. Goed begin. "Wel goed" antwoord ik, "ik heb het gevoel dat het me makkelijker af gaat en dat ik meer overzicht heb". "Hmmmm", reageert de inwerker, "ik heb een andere indruk". Mijn hart klopt iets sneller. Rustig blijven nu. Niet direct in de verdediging schieten. Gewoon luisteren, open houding, er is genoeg te leren…
Een kwartier verstrijkt met het napluizen van alle fouten die ik toch nog blijk te maken. Hmmm, tja…Vervelend, beter opletten nog. Ik knik en maak geluiden van instemming. Maar na 15 minuten raak ik wat onrustig. Ik zet de grote stap en vraag: vind je ook dat er dingen goed gaan? (Ik bedoel, het kan toch niet alleen maar negatief zijn?) Het antwoord is niet erg bemoedigend: je hebt haast nog niks te doen, dus het wordt wel tijd dat je foutloos gaat werken. Slik. Nog een keer: slik. Rustig, niet reageren, ik weet dat het anders is…
Dat was het dan. Heel motiverend, maar niet heus. Ik heb een paar uur nodig om uit m’n mismoedige stemming te komen.
Moraal: als je mensen iets wilt aanleren, in wat voor verband ook, zorg ervoor dat je altijd iets positiefs benoemt hebt. Het maakt echt verschil. Geloof me.
Ongewenste initimiteiten op het werk moet je melden. Maar wat doet een mens met ongewenste TRANEN? En dan niet van een ander maar die van jezelf?
Je hebt een overleg en tijdens dat gesprek zegt iemand een paar keer iets waarmee diegene op een zere plek in jouw ziel trapt. Weet hij veel. Niet iedereen heeft duizend-en-een antennes om dat soort gevoeligheden op te pikken. Je vermant je, zegt tegen jezelf dat je het niet zo persoonlijk op moet vatten, je blijft flink, maar van binnen gaat ‘t bibberen…Je red het nog net naar het toilet en dan komt de Niagara-waterval, hoor. Unstoppable.
Na een tijdje wil ik dat het klaar is, zodat ik me tenminste fatsoenlijk op de gang kan vertonen. Drinken en nog eens drinken. Naar m’n kamer dan maar, snel achter m’n PC. Collega komt binnen, hoi, hoe ging het? Nou de tuinslangsproeier is er niks bij. Collega is lief en haalt een kopje koffie.
Weer een tijdje later gaat de telefoon. M’n baas: hoe is’t? Goed weekend gehad? Met gebroken stem zeg ik dat ik straks terug zal bellen, ik houd het niet droog.
Het overkomt me misschien eens in de 3 jaar, maar het is iedere keer zo vervelend! Het is blijkbaar een hele gevoelige plek en m’n ziel zegt keihard ‘au!!’ Ik wil dan ook heel hard ‘sssht’ terugroepen maar m’n ziel leidt dan even een autonoom leven. Die laat zich niets gezeggen. Gelukkig, na een poosje zakt het weer en kan ik verder.
Toch gebeurt het ook wel dat ik door die gevoelige plek te fel reageer op anderen. Die dan vervolgens niet snappen waarom ik van een schijnbaar niemendalletje zoiets groots maak, in hun ervaring. Ik moet dan soms meer uitleggen dan ik eigenlijk wil. Het lijkt me zo lekker om zakelijk en onaangedaan te kunnen blijven en niet met een bibberstemmetje te moeten zeggen dat je ook wel eens een complimentje of een woord van waardering wil horen! Pffff. Ik voel me dan enigzins een looser. Weliswaar een eerlijke, maar toch..
Afkortingen, we kunnen niet zonder…maar wat een ellende als je met nieuw werk begint in een onbekend Afkortingenland. Ze vliegen je om de oren en iedereen lijkt te weten waarover het gaat, behalve jij. En de afkorting vormt vaak het belangrijkste onderdeel van de zin. De Razeb gaat niet door, hij heeft BPO, morgen is er een VAO. Nou zo kan ik nog wel even doorgaan. Een VAO is het verlengde van een AO, om het wat te verduidelijken, haha
Tijdens een vergadering zat ik naast een beleidsmedewerker en wilde na een kwartier discussie over mysterieuze ZBO’s toch wel eens weten waar we het nu over hadden. "Wat is eigenlijk een Zet Bee Oo", vroeg ik zachtjes. Mijn buurvrouw keek me verward aan en licht verbaasd. Ja sorry, hoor, dacht ik defensief, ik ben nog niet ingevoerd in jullie geheimtaal!
"Wat zei je nou?", vroeg m’n collega, met een groot vraagteken in haar ogen. "Wat betekent Zet Bee Oo eigenlijk", herhaalde ik aarzelend, want het was toch blijkbaar wel erg onwetend van me. "O0h, dat is een Zelfstandig Bestuurs Orgaan…Ik dacht dat je vroeg wat is eigenlijk een Zetpil…!!!!"
Tja. Dat krijg je van al dat jargon.
Voor het eerst een KOG gehad. Nee, geen ziekte, ook geen eng medisch onderzoek, maar een Kort Oplossingsgericht Gesprek. Een methode uit de keuken van de Mediation (bemiddeling bij conflicten). Het is geen mediation, maar een methode om bij een conflict partijen samen, in 1 dagdeel, tot een oplossing te laten komen. Een boeiende, vermoeiende bezigheid en effectief!
Samen een gerezen conflict uitpraten heeft als nadeel dat je, voor je ‘t weet, weer midden in datzelfde conflict zit. Meestal gaat het nl. om de toon, de manier waarop dingen gezegd worden. Dan begint de irritatie al en dan is het zo moeilijk om te blijven bij de intentie waarom iets wordt gezegd, zoals het gezegd wordt. Je haren staan al recht overeind ….Dat is allemaal heel duidelijk als je over anderen praat, maar als je zelf er mee te maken krijgt is het toch wel heel boeiend om te zien hoe de dingen mis kunnen lopen, puur omdat je de ander alleen maar met je eigen meetinstrumenten kunt beoordelen.
Op m’n werk speelde er dus zo’n conflict. Afgelopen vrijdag 4,5 uur geKOGt en nu weer zover dat ik aan het werk ga. Liep alles zoals ik gewild had? Nee, onder leiding van de ‘deskundige’ stel je je eisen bij en ga je uiteindelijk voor het meest haalbare.
Knap hoor, het lijkt allemaal zo simpel, maar zo’n gespreksleider speelt een vitale rol in het steeds weer terugkomen bij: wat is de oplossing? Daar moet je steeds weer antwoord op geven…heel confronterend. Want in het begin wil ik helemaal geen oplossing! Ben je gek, ik wil horen dat ik gelijk heb en de ander niet!! Nou, dat gebeurt niet en ach, dat is uiteindelijk ook geen basis waarop je verder kunt met elkaar.
Voor 650 euro had ik liever wat anders gedaan, een leuk uitje of zo met het werk, maar goed, dit is investeren in kwaliteit zullen we maar zeggen! Echt aan te bevelen om te voorkomen dat conflicten uit de hand lopen.
Verder afgelopen week ook nog een film gezien. Blood Diamond, over de vuile diamanthandel in Afrika: diamanten als betaalmiddel voor wapens, die vervolgens gebruikt worden door gewetenloze bendes die zich rebellen noemen maar alleen eigen belang op het oog hebben. De film speelt in Sierra Leone. Burgers worden door rebellen opgepakt, verkracht, vermoord en kinderen worden gedwongen als soldaat te vechten. vreselijke beelden die goed weergeven hoe kinderen gehersenspoeld worden en zich zelfs tegen hun ouders keren.
Het probleem met de film in zijn geheel is Hollywood! Walgelijk hoe een filmindustrie zo’n gruwelijke situatie gaat gebruiken bijna als achtergrond om er een triviaal verhaal over liefde tussen een diamanthandelaar en een ‘kritische’ journaliste van te maken. Echt stuitend. Dit is de tweede film die we gezien hebben die dit doet en nu voelen we ons als domme ezels die zich 2 keer gestoten hebben aan dezelfde steen.
Waarom moet er toch altijd koste wat kost romantiek in een film geperst worden? En dan ook nog op zo’n flut manier. Voorspelbaar, dom, functieloos. Zonder die onnozele scenes zou de film al een stuk beter zijn geweest. De meeste recensies zijn lovend, maar die van mij dus niet. Geef mij maar een goeie documentaire over zo’n onderwerp.
