‘Moeilijk hè?’, vraagt Niek vol medeleven als ik de de antieke Chicco wandelwagen, die ik een keer voor 2 euri van de kringloop meenam, uit elkaar probeer te klappen. Er was een systeem, herinnerde ik me van de vorige keer, maar wat was het nou ook alweer? ‘Open, Oma’, suggereert Niek, ‘open!’ Tja, dat is ‘t ‘m nu juist.
Dan eindelijk gaat ‘t. Niet duwen en trekken, maar trekken en schuiven. Met wat extra kracht, want alles is stroef geworden. Daar staat het geval. Twintig jaar oud, maar Niek klimt er gezellig in, inspecteert ernstig even z’n veiligheidsgordel en zorgt ervoor dat die vast zit. ‘Niek zelf, Oma’. Ja Niek, je bent een kei.
Ik voel me ondertussen wel een beetje lopen met deze Lada onder de supersonische wandelvoertuigen van deze tijd. Echt lekker duwt het ding ook niet. Eigenlijk is het een onding, kom ik tot de conclusie. Zeker als op een gegeven moment heel langzaam het ding in elkaar begint te schuiven terwijl we er mee lopen. Niek zit als een stukje beleg in een half opengesneden broodje en stapt wijselijk uit. ‘Ga’nie hè?’vraagt hij geduldig. Nee Niek, het gaat niet echt zoals het hoort. Tijd voor een andere buggy!
Neemt niet weg dat we een gezellige wandeling gemaakt hebben, Niek, Sas en ik. Eerst de kinderboerderij, waar Niek matig geinterreseerd was in de van verre zichtbare dieren, maar wel zich verdiepte in het hang- en sluitwerk van de hekken. Altijd boeiend voor techneutjes-in-de-dop.
Dieren ziet hij thuis bij oma en opa in de vorm van onze poezen die hij met alle liefde omringt die hij in zich heeft. Gina is wat schichtig, maar Charlie laat zich het aaien welgevallen. Niek wil hem vervolgens ook kusjes op z’n bekje geven, maar dat is wel erg veel gevraagd. Charlie blijft enigzins gereserveerd zitten als Niek met beide handjes z’n snuitje omvat, hoewel z’n kopje al wat naar achteren beweegt. De getuite lipjes van Niek komen al dichterbij, maar Charlie’s snorharen zitten in de weg. Niek krijgt er kriebels van en Charlie ziet kans zich uit de voeten te maken."Poes weg", concludeert Niek nuchter en wacht weer op de volgende gelegenheid z’n liefde te uiten.
Terwijl Sas rondneusde bij de Kringloop hebben Niek en ik het speelgoed bekeken. Er was niet veel soeps maar we hebben wel een reuzepuzzel gelegd. Gelukkig zat er ook nog een autoboekje tussen de rommel want we gingen in de winkel wat kopen, had ik beloofd. Met oma Engelaar op dinsdag mag Niek altijd een kleinigheidje uitzoeken in de winkel, dus toen hij het woord winkel opving was dat de associatie. Auto kopen. Hij was gelukkig gelijk tevreden met het autoboekje. Klom in z’n karretje en verder gingen we. Bij de groenteboer signaleerde hij appels buiten. Dus daar een kilootje van gekocht en smakelijk kauwend hebben we onze weg voortgezet.
Thuisgekomen was het bedtijd. Maar dat gaat niet zomaar, no sir. Niek houdt niet van plotselinge overgangen dus moet hij geholpen worden in de voorbereiding. Het werkt als een trein, maar het kost wel even tijd. Eerst een boekje lezen, dan nog één. Dan een schone luier, nee… eerst verstoppen. OK. Eerst nog een keer verstoppen. Nu echt een schone luier, hoor. Van Jes heb ik geleerd dat ‘een, twee, drie’ meestal goed werkt. En ja hoor, als een toverwoord. Niek vleide zich gewillig op het bed zodat ik ‘m verschonen kon. Toen nog zingen, op de arm. Eén liedje. Dan in bed. Niek protesteert en gaat staan. Ook weer op advies van Jes: ‘Dan gaat oma niet zingen, hoor.’ Niek ligt plat op z’n buik. "Oma zingen". Na twee liedjes zeg ik kordaat, welterusten. Lekker slapen.
Het is twee uur stil. Ik lig in de kamer ernaast te slapen tot een schor stemmetje roept: oma! Het heerlijkste moment van de dag, dat slaapwarme lijfje uit het bed halen en tegen je aan voelen. "Niek is wakker". Ja Niek, gelukkig wel.
