Amerika – Land van mogelijkheden en tegenstellingen

Amerika. Land van tegenstellingen, mogelijkheden en de grootste schuld ter wereld: een getal met 12 nullen ($14 biljoen) en nu mag het van het Congres (eindelijk) nog een onsje meer. Tenslotte moeten de pensioenen en het overheidspersoneel wel betaald worden. Maar perse geen extra belastingen op de inkomens van bijv. de rijken en de industrie. In Massachusetts is er zelfs een taxfree weekend iedere maand om consumenten tot kopen aan te zetten, om zo de economie te stimuleren. De tax op goederen in Massachusetts bestaat uit een kleine 6%, peanuts vergeleken met de BTW in ons land van 19% over witgoed e.d.!

De nationale, seniorenziektekostenverzekering (Medicare, alleen voor wie gewerkt heeft) en de nieuwe volksverzekering x91Obama-carex92 (ook voor werkelozen, chronisch zieken en daklozen) kosten handenvol geld en ook dat moet ergens vandaan komen. Ik ben geen politicus, ik kan het allemaal niet overzien, maar van wat ik lees en hoor is er een enorme polarisatie over hoe het gigantische schuldenprobleem hier in dit land van x91rags to richesx92 aangepakt moet worden.

De stemming is grimmig en venijnig. Ultrarechts (Teaparty, zeg maar, geen belastingen, geen of zo min mogelijk overheidsvoorzieningen of – bemoeienis) en ultralinks (tax the wealthy, tax the industries, recht op medische verzekering voor iedereen) staan lijnrecht tegenover elkaar. Volgens mijn schoonvader, Democraat, maar niet ultra, rijzen de kosten voor de seniorenverzekering echt de pan uit en moet er in gesneden. Er zijn door een commissie ook zinnige voorstellen gedaan, maar de tegenstellingen zijn zo groot dat niemand luistert. Iedereen weet, er moet bezuinigt, maar hoe…?

Ultralinks lijkt allergisch voor iedere bezuiniging.. De Teaparty (ultraliberaal) is allergisch voor alles wat riekt naar overheidsbemoeienis en belasting, als ik het goed begrijp en wil terug naar particulier initiatief om in het land dingen op poten te zetten. Op zich geen absurd idee. Er zijn goeie voorbeelden van te vinden en Nederland kan wat dat betreft, zeker in de cultuursector, nog wel inspiratie opdoen hier.

Heel opvallend bijvoorbeeld hier in deze wijk van Boston: Prachtige parken, havengebieden, musea, allemaal door vooral particulier initiatief tot stand gekomen, met wellicht wat subsidie van de gemeente in de vorm van belastingvrijstelling. Overal vind je bordjes met x93thanks to so and so..x94, tot op de parkbankjes en de tegels van de wandelpaden aan toe. Midden door het volledig gerenoveerde, zeer aantrekkelijke havengebied hangt een brug, zo verroest en verwaarloosd dat je bang bent erover heen te lopen. Die brug is van de overheid en niemand doet er iets mee. Geen geld. Vreemde tegenstelling.

Ook de snelwegen hier in Massachusetts zijn slecht. Vol gaten met hier en daar een beetje opgekalefaterd asfalt. De ergste gaten en scheuren na de wintervrieskou weer gexebffend. Je betaalt tol, niet veel, en blijkbaar niet voldoende want om de zoveel kilometer staat er een bord langs de weg met het dringende verzoek een paar kilometer weg te x91adopterenx92. Misschien staat er over een paar jaar dan een bordje x91thanks to Kim and Margreet Batteau rijdt u de volgende 100 meter op glad asfaltx92. Toch leuk om zo de geschiedenis in te gaan?

Hieronder nog zo'n voorbeeld van groots en indrukwekkend en ervoor een volkomen verrot boothuisje wat bij de brug hoorde

Economie en politiek zijn broer en zus met een gecompliceerde relatie. Ik ben niet genoeg ingewijd om een serieuze analyse te geven van de situatie waarin dit land zich bevindt. Het is meer een reactie vanuit het hart en enig gezond verstand. De situatie lijkt in elk geval ernstig. Er kan alleen vooruitgang komen als politici compromissen gaan sluiten. Zowel links als rechts zal in beweging moeten komen. Maar met de verkiezingen voor de deur in 2012 probeert men juist zich zoveel mogelijk te profileren. De campagne is duidelijk begonnen.

Als ik mijn duit in het zakje zou mogen doen: Het lijkt mij dat in een staat of land iedereen een steentje moet bijdragen aan bijvoorbeeld wegen, onderwijs, zorg en veiligheid, dat soort algemene voorzieningen. Belastingen zijn nooit leuk, maar we krijgen er wel dingen voor terug. Tenzij er natuurlijk sprake is van totale corruptie wat in veel landen wel het geval is, hmmm, lastig.

Maar toch, principieel, zou ik moeten kiezen, algemene (inkomsten)belastingen of particulier initiatief voor zaken die alle burgers aangaan, dan kies ik voor het eerste. Ik denk dat het minder risico tot egoxefsme in zich draagt. Minder draagkrachtige burgers zijn immers afhankelijk van de meer welgestelde. Niet iedereen hoeft even luxe huizen of autox92s, maar iedereen moet wel goed onderwijs kunnen krijgen en medische zorg. En in een Mercedes of een Barrel wel over even goeie wegen rijden. Particulier initiatief is goed. Vrijwillige mantelzorg is prima. Maar om alles over te laten aan de goeie wil van de vrijwilliger lijkt me wat al te optimistisch over de aard van het beestje mens.

(Inkomsten)belastingen lijken me een logische oplossing, naar draagkracht, zodat rijk en arm niet te ver uit elkaar groeien, een Bijbelse beeld, volgens mij. In de VS blijken juist veel christenen problemen te hebben met sociale voorzieningen of verzekeringen van overheidswege, zoals onze verplichte ziektekostenverzekering. Ik lees op een fanwebsite van Ron Paul (presidentskandidaat voor de Republikeinen, Baptist, die zegt dat hij liever niet over zijn geloof praat):

x93Why should anyone be forced to subsidize the medical care of others? Very few individuals would personally assault their neighbors at gunpoint and steal thousands of dollars to pay for their own medical needs. How could any freedom loving person agree to delegate such criminal acts to the government by supporting a compulsory health insurance system?x94

Ron Paul zelf zegt op zijn website dat een van zijn doelen is:' Repeal ObamaCare and end its unconstitutional mandate that all Americans must carry only government-approved health insurance or answer to the IRS'.

Ik snap dat niet. Zeker niet vanuit christelijk gedachtegoed. Ik voel me veel meer thuis bij de manier waarop de ChristenUnie daarover haar standpunt bepaalt. Bijv. over belastinheffing of gezondheidszorg

Er gebeuren dingen met je geld waarmee je het niet eens bent (op medisch-ethisch gebied, enz.) maar, zoals gezegd er gebeuren ook veel goede dingen. Geen enkel systeem is ideaal en van ieder systeem wordt vroeg of laat misbruik gemaakt. Maar van alle systemen is het heffen van belastingen op de manier waarop dit in de meeste democratiexebn gebeurt m.i. te verkiezen. Het gaat uit van het solidariteitsbeginsel. En dat is ten diepste een christelijke gedachte. Je hebt toch niet allemaal evenveel intelligentie, talent en gezondheid? Beetje delen dus de boel.

Misschien kunnen Nederlandse lezers van mijn blog in Amerika me uitleggen waarom zoveel christenen zich aangetrokken voelen tot de Teaparty-beweging? Ik hoor dat men Ron Paul waardeert omdat hij eerlijk is, man en paard bij de naam durft noemen. En de situatie is in de VS natuurlijk anders dan in Nederland, met slechts twee partijen.

Ik benijd de Amerikanen niet op dit moment.

Family reunion – Hancock Shaker Village

 
all pictures Lark Batteau

Ondanks de diversiteit in de samenstelling van de familiegroep, (wat betreft leeftijd: 7 maanden tot 90 jaar, maar ook wat wat betreft interesses en dagritmes) is het gelukt een aantal activiteiten (bijna) met z'n allen te doen. Een ervan was een bezoek aan Hancock Shaker Village , wat ik een ieder die in Massachussets USA rondreist kan aanraden.

Wie meer van de religieuze achtergrond van de Shakers wil weten kan terecht op Amerikaanse geschiedenis.nl . Veel interessante informatie over het ontstaan van de sekte in Engeland in de 18e eeuw..

Ik kende de Shakers van het prachtige, strakke meubilair dat ze met grote toewijding    maakten als eerbetoon aan God. Eenvoudig, gestileerd, volkomen anders dan de pompeuze meubels van die tijd.

Maar veel van de geschiedenis van de sekte wist ik niet. Believers (zoals de Shakers zichzelf noemden) leefden in kleine gemeenschappen, mannen en vrouwen gescheiden, in hetzelfde huis en (in Hancock) zelfs in dezelfde gang, vrouwen links, mannen rechts.

De Shakers leefden celibatair, geloofden in de gelijkheid van man en vrouw voor het aangezicht van God en waren dus zeer vooruitstrevend in hun opvattingen.

De sekte werd gesticht door een vrouw in Engeland, die vanwege vervolging daar naar Amerika vluchtte. Ze hield er vreemde ideeen op na, bijv. dat zij de vrouwelijke vorm van de Messias was. Ze zorgde later voor problemen. Dat gebeurt vaker met mensen die nieuwe religies of kerken stichten. Maar de sekte vond vruchtbare bodem in het Amerika van de late 17e en de vroege 18e eeuw.

Ik ging met de familie mee naar Hancock voor de gezelligheid en wist niet goed wat te verwachten, maar Hancock Village overtrof mijn verwachtingen. Het dorp, wat nu museum is, bestaat uit een verzameling gebouwen die meestal vrij toegankelijk zijn. In het gemeenschapshuis waar de Believers woonden, wordt een rondleiding gegeven en krijg je meer achtergrondinformatie over typische Shaker gewoontes en gebruiken. Om de huizen en gebouwen heen liggen uitgestrekte akkers, weiden, bloembedden en maisvelden.

 

 De Shakers kokkerelden alles zelf, aten enorme hoeveelheden 'pie', hartige en zoete. Het waren harde werkers dus wat extra koolhydraten konden ze wel gebruiken. Alles, werkelijk alles wat ze bezaten is van een simpele schoonheid die je versteld doet staan. Het maakte niet uit hoelang men deed over een voorwerp, van hout, riet of klei. Als het maar mooi was en aangenaam in Gods ogen.

Ze deden ook veel diaconaal werk, zoals we het nu zouden noemen. Ze ontfermden zich over wezen, weduwen, armen en eenzamen. Opnieuw, in de tijd van de 18e en 19e eeuw een ongekende weelde. Ondanks vreemde opvattingen een voorbeeld voor de kerk van de 21e eeuw!

Tijdens hun zondagse bijeenkomsten werd er gedanst, (Shakers!), op een volgens ooggetuigen vreemde manier. Frans Verhagen beschrijft het op zijn Amerikablog zo:

Idioot gespring, vond de schrijver Ralph Waldo Emerson, en dat geschud met hun handen, alsof het hondepoten zijn. Volgens een andere toeschouwer leek het op iets tussen een wandelstap en een dansje, waarbij de Shakers met hun handen schudden zoals pinguxefns waggelen.

In de loop van de 19e eeuw normaliseert dit enigzins. Er komen regels en voorschriften. Er zijn veel bekeerlingen, maar tegen het einde van de 19e eeuw komt de klad er in. Wanneer in de 20e eeuw veel mannen naar het oorlogsfront in Europa vertrekken en niet meer terug komen pietert het gemeenschapsleven langzaam uit. Het werk is te zwaar voor vrouwen alleen, er komen geen nieuwe Believers bij. De laatste Believers zijn twee hoogbejaarde vrouwen.

Het meest spectaculaire gebouw in de communiteit is de schuur. Van steen, rond en twee verdiepingen hoog. Koeien aan de ene kant erin, vanaf de weide, in een kring met de koppen naar elkaar, voer in het midden, schijt in de buitenste ring en melken maar. Een unieke uitvinding blijkbaar volgens mijn schoonvader die 20 jaar een boerderij heeft gehad.

 

Veel plezier hebben we beleefd op het uitje met het verkleden in Shakerkleding. Vooral de mannen die zich eraan waagden ondergingen een complete metamorfose!

 

 

Family reunion – communicatie

 
picture by Lark Batteau

Zeven dagen optrekken als (familie)groep van rond de vijftien personen maakt weer zonneklaar wat communicatie is, en wat er allemaal in de weg van kan staan. Er waren aardig wat misverstanden over wat de een dacht dat de ander zou doen, of niet doen, wat vervolgens weer leidde tot het mislopen van elkaar of andere afspraken. Kwam je elkaar dan weer tegen en er was tijd en gelegenheid om na te gaan waar het nou misging dan bleek vaak dat het al begon bij definities van woorden als 'appointment', 'planning' 'around the corner', en 'time'.

Opvallend is dat planners de neiging hebben elk woord letterlijk te nemen: 'I'll meet you around the corner of so and so, around 4 o'clock' betekent dan ook letterlijk 'om de hoek van, om 4 uur precies'. En geen meter daar vandaan of 10 minuten later. De meer 'we'll see how things go' mensen, wachten op het hoekje, duiken even een winkeltje in en lopen de planner mis, die dan zegt dat hij niet op tijd was, terwijl de shopper dacht dat hij keurig op tijd was en gewoon even een winkeltje in was gelopen, en het was toch 'rond'.4 uur?

De niet zo planners komen om 19.30 uur binnen dansen, terwijl het eten om 19.00 uur al klaar stond omdat we om 20.30 uur naar een concert gaan. Gaan we beginnen of wachten we nog even, die discussie werd dagelijks gevoerd. De socialen wilden wachten, het eten is minder belangrijk dan de mensen. De lekkerbekken wilden op tijd beginnen: het eten wordt koud. De planners worstelden met hun punctualiteit. We hebben toch 7 uur gezegd!

 

De vrijgezellen snapten echt niet waarom er zo ver van te voren geroepen wordt dat we weg gaan. Je staat op uit je stoel en weg ben je, toch? Relax! Hoezo een half uur wachten op WC gangers, make-up girls en 'oh just get myself a quick sandwich, because I didn't have breakfast yet' folks. We hebben 4 auto's dus de buit moet verdeeld, liefst met zo min mogelijk auto's. De planners proberen alles in goede banen te leiden door iedereen te vertellen hoe en wat, de niet-planners gaan zich daardoor nog langzamer gedragen. Na een uur zijn we klaar voor vertrek! 

Een ander ingewikkeld probleem van communicatie is wat men denkt dat er gaat gebeuren op basis van wat voorafging. Maar net als de banken met hun dividendbeloftes: geen garantie op grond van ervaringen in het verleden! Als je twee of drie keer een bepaald patroon volgt gaan zeker de planners dat zien als een regel. Niemand heeft er afspraken over gemaakt maar wanneer het de vierde keer heel anders gaat hebben de planners een onaangenaam gevoel dat er iets niet klopt. Zeker als er dan iets misloopt. "Maar we deden toch altijd…" zullen ze dan roepen. Ze hebben een punt, maar de niet planners hebben daar lak aan. Nou en? Nu deden we het anders.

Nog zo'n probleem waar je van tevoren niet op rekent: wie gaat met wie in de auto? Sommige familieleden zijn spraakzamer dan andere, soms wil je een momentje rust, dus niet in die auto. Andere familieleden zijn jolig en jong en zijn popie, daar wil je wel een ritje mee. Soms denkt de een dat dat was afgesproken en komt dan juist in de auto met degenen die hij/zij net even vermijden wilde (vergeet niet: een week is best lang hoor met naaste familie!). Teleurstelling. De serieuzen spreken de jolige jongeren aan op hun gedrag, ze hadden moeten wachten. De joligen zijn zich van geen kwaad bewust. We gingen immers gewoon van A naar B?

Communicatie. Zender, boodschap, ontvanger. Op het laatst kregen we de neiging bij ieder woord eerst de definitie mee te geven. Ik: dat is de persoon die nu spreekt, ga: dat is een beweging wxe9g van de plek waar ik me nu bevind, naar: in de zin van richting, boven: de trap op, naar mijn kamer: de ruimte waar ik slaap.Ondanks al de misverstanden is het toch gelukt zonder ruzie de week te doorstaan en een fantastische avond voor de 90e verjaardag van de Mater Familias.

Ach, en af en toe wat emotie of een traan is alleen maar goed voor de familieband. Toch?

picture by Lark Batteau

Dagboek van een verhuizing 10 – Memories

Ik denk in deze dagen van verhuizen en opnieuw settelen vaak aan mijn overleden moeder. Er was niemand in onze familie die verhuizen zo leuk vond als mijn moeder. Mijn haat en tegenzin komen absoluut niet uit haar genen, kan ik wel zeggen. Mijn moeder kickte op organiseren, inpakken, regelen, meubels herschikken, ruimte creëren voor spullen, weer meubels herschikken, tijdelijke oplossingen vinden en meer van dat soort onmisbare survival zaken voor verhuizers.

Haar laatste eigen verhuizing naar een verzorgingsflat heeft ze half bewust nog meegemaakt. Ze leed aan Alzheimer, maar de schilderijtjes en andere sierspullen aan de muur heeft ze toch nog zelf geregeld dat er iemand van het huis kwam om die op te hangen. Het duurde haar te lang tot een van ons het deed, blijkbaar. Ze had niet echt goed zicht meer op hoe dat dan het mooiste was, dus hing alles op een rijtje, maar de drang om haar kamer mooi te maken was er nog.

Mij heeft ze ontelbare malen bijgestaan bij verhuizingen. Ik, die bij de eerste doos inpakken de moed al liet zakken. En zo snel het overzicht kwijt raakte dat ik wanhopig het liefst weg wilde voor een paar weken. En alles direct perfect wilde en dus alleen maar gefrustreerd rond liep te stappen. Mijn moeder was dan een held. Ze zorgde voor de ‘inwendige mens’ zoals zij en mijn vader dat zo mooi noemden, met koffie, koeken en broodjes. Vervolgens ging ze gewoon inpakken en had 100% meer energie dan ik, dus kwam er veel meer uit haar handen. Ondertussen sprak ze mij moed in, zo van: kom op, als we nu dit en dat nog doen dan kunnen we morgen, enz.

Ik weet niet of ik nou erg aardig tegen haar was in zo’n periode. Dat is het nare, ik had de neiging alles van mijn moeder als vanzelfsprekend te ondergaan, daar was ze gewoon mijn moeder voor. Ik zal dus wel flink chagrijnig  geweest zijn en ook nog mijn eigen weinig doeltreffende methodes beter hebben gevonden…

Als we dan op de nieuwe woonplek aankwamen ging mijn moeder weer hard aan het werk. Uitpakken en soppen en meubels schuiven, stoffen en weer stapels broodjes smeren, koffie zetten, boodschappen doen en meer. Ze had één gewoonte die me nog bijstaat als heel irritant, omdat ik alles immers direct perfect wilde. Ze hing aan élk spijkertje, schroefje of uitstekend palletje wat ze vond in huis mijn dingen op. Ongeacht de plek, de hoogte of wat dan ook, als er ergens een haakje aan zat hing het ogenblikkelijk aan de muur. Tot mijn grote ergernis. Het hoorde daar niet en ik vond het een inmenging in mijn huiselijke zaken. Ik bepaal zelf wel waar wat komt te hangen, zei ik dan kattig.

Ach. Mijn arme moeder, heb ik, verwend jongste kind als ik was, haar wel voldoende gewaardeerd?

Laat ik trouwens mijn vader niet ongenoemd laten! Ook hij was nadrukkelijk aanwezig bij mijn verhuizingen. Bijvoorbeeld voor ik getrouwd was bij mijn studentenkamerverhuizingen. Mijn vader had een Renaultje, zo’n koekblikje. Ik begrijp nog steeds niet dat we daar iedere keer weer meer zooi in gestouwd kregen. Boedelbakken, daarvan kan ik me niets herinneren. En één keer aangekomen ging mijn vader aan het werk met zijn boor en ander gereedschap. Planken aan de muur, kasten in elkaar, schilderijtjes en andere prullaria, hij hing het allemaal op. Mijn vader wilde alles ook wel graag perfect gelijk, dus kon hij eindeloos doorgaan. Dat heb ik dus van hem geërfd!

Zo waren we lekker bezig met z’n drietjes! Mijn moeder hing alles op, maakt niet uit waar, ik haalde het weer van de muur en in samenspraak met mijn vader kwam het waar ik wilde!

En dan was er weer koffie met koek. Of een broodje kaas.

 

Dagboek van een verhuizing – 6

Het is mijn eerste verhuizing met lijsten. Geen wonder dat ik tijdens de vorige 16 instortte. Ik deed maar wat en belandde in mijn hoofd in een chaos.

Tijdens mijn werk heb ik geleerd te werken met tabellen en planningen. Wat een verschil! Ik had het eerder kunnen leren, want mijn kinderen werken al met lijstjes sinds ze kunnen schrijven, maar ik meende dat ik het wel in mijn hoofd kon overzien. Maar tijdens elke verhuizingfase veranderde mijn hoofd in een waterhoofd en het was slechts wachten op de explosie van die opgezwollen meloen.

Tabelletjes dus. Heel handig en een enorme steun bij het overzichtelijk houden van de situatie.
Maar een tabel is een tabel. Een opgeschreven taak, een opgeschreven taak. Het moet gaan gebeuren. Geen woorden maar daden.  Samen met vriendin Alies heb ik voor het eerst een dag tot dag planning gemaakt. Een heus draaiboek. De grote klus opbreken in kleine happen om het beheersbaar te houden. Nou, dat werkt heel goed. Ik blijf de neiging hebben om hard gillend weg te lopen, maar het helpt absoluut om dan mijn draaiboek te pakken en te kijken wat er vandaag gebeuren moet, alleen maar vandaag. 
  Het blijft moeilijk in te schatten hoeveel tijd je nodig hebt voor het inpakken van 1 boekenkast…het blijft iedere keer tegenvallen. Er is nog een lange weg te gaan. 

Ik haalde het ledikantje van de kleinzoons uit elkaar en voelde opeens dat er een fase afgesloten wordt. Het eerste decennium van de 21e eeuw hebben we in Scheveningen een hele nieuwe ervaring meegemaakt: opa en oma geworden! Die twee jongentjes betekenen de wereld voor me en het uit elkaar halen van dat ledikantje waarin ik ze allebei sinds 2005 vaak heb mogen instoppen en toezingen doet me even heel tastbaar realiseren: dit bedje is voor hen verleden tijd.
  Gode zij dank hebben we nu Noah! Die gaat waarschijnlijk slapen in een campingbedje, want de tijden van zeeën van ruimte zijn wel echt voorbij. Geen aparte babykamer meer. Maar wat voor bedje ook: weer jaren van instoppen en toezingen liggen in het verschiet! 

Dagboek van een verhuizing – 5

De woonkamerverf, Histor asperge is binnen bij de HUBO in IJsselstein. Daar gaan we morgen mee aan de gang. Eerst de woonkamer muren en het plafond (wit) zodat volgende week de vloer geschuurd en behandeld kan worden. Via Werkspot.nl ene Marcel Hazekamp uit Tienhoven de opdracht gegeven.

Dingen beginnen een zekere vorm te krijgen. Next de keuken. Met een kleurtje, waar we nog niet helemaal uit zijn. Dan de trap op en de slaapkamer als 1e prioriteit: behang verwijderen en iets nieuws op de muur. Wat er nu zit is absoluut niet onze smaak, zwart fluweelachtige strepen met iets zwart/wits op de andere muur. Stomen dus, de boel.

In IJsselstein gaat het wel lukken. In Scheveningen moet er nu een strak plan komen voor het inpakken. Ik krijg veel hulp aangeboden, heel fijn. Ik ben een kneus in het vragen om hulp, ook wel omdat ik niet goed kan aangeven wat mensen dan moeten doen. Ik werk zelf chaotisch, dan hier wat inpakken, dan daar. Dus anderen aansturen is niet mijn sterke kant. Heerlijk dus dat mensen met me meedenken en hun organisatietalenten willen inzetten.  Dat voelt heel warm en betekent echt steun, praktisch, maar vooral psychologisch.
 

Dagboek van een verhuizing – 3

Een uiterst druilerige, grijze, grauwe dag. Alle sneeuw is nu verdwenen. Hier in Scheveningen lijkt wel een laag hondenpoep achtergebleven te zijn….Zo’n vies dun laagje gesmolten kak.

Niet goed voor mijn humeur. Maar echtgenoot stelt voor om vanmorgen naar het Mauritshuis te gaan voor de tentoonstelling van een privéverzameling 17e eeuwse kunst van een Nederlands echtpaar uit Amerika, Made in Holland. Even ben ik licht verbijsterd. Nu? Naar het museum? Ik ben toch aan het verhuizen? Welnee, vindt manlief. Je hoeft echt niet 7×24 bezig te zijn met die verhuizing. Is juist goed voor je, even wat anders. Hmmm..vind ik dat ook? Mijn hart zegt nee, mijn hoofd zegt ja.

Om 11.30 uur zitten we in de tram richting centrum. In het museum gaan we koffie drinken en een broodje eten. Na een lange rij wachtenden zijn we eindelijk binnen (Mauritshuis is niet echt op grote groepen berekend). Jassen afgegeven. Ik snak naar een bakje. Richting café. Sorry mevrouw, het café is tussen 12 en 1.30 uur gereserveerd voor een groep. Krijg nou wat! Het museumcafé dicht voor een buslading grijze dames met een sticker op hun trui. Wij balen. Terug naar de garderobe, jassen opgehaald en weer naar buiten. We moeten toch echt eerst een kop koffie en wat eten.

De tentoonstelling is mooi. De verzameling van dit echtpaar is ongelofelijk, alleen al wat betreft de waarde ervan. Rembrandt, Anthonie van Dijck, Rubens, Jan Steen, Ruysdael en ga zo maar door. Ik ben zelf niet een enorme liefhebber van de 17e eeuw. Vind de schilderijen vaak wat saai, vooral landschappen en zeegezichten. Portretten zijn echter schitterend. Er hangt een portret van Aeltje van Uylenburg, een volle nicht van de vrouw van Rembrandt, Saskia, dat weergaloos mooi geschilderd is.

Zo had ik vandaag even wat anders in mijn hoofd dan opruimen, uitruimen en inpakken. Op de terug weg langs een behang/verfzaak in Scheveningen waar we een kleur voor de slaapkamermuren uitgekozen hebben en wat in behangboeken gebladerd hebben. Toen kreeg ik toch weer even een heel nerveus gevoel…Er is gewoon veel te veel keus! Ik denk dat we het lekker simpel houden: offwhite op de muren beneden. Rustig. Ik ga wel kleur aanbrengen met accessoires en meubels. En voor de slaapkamer 1 muur met metalic blauw/groen. Beetje zeegevoel. Misschien de andere muren zandkleurig? Met het geluid van de A2 op de achtergrond ben ik weer op het Scheveningse strand inclusief oceaangeluiden!